Het bezoek van Belinda & Chris aan Indische ouderen in Surabaya

0
Persoonlijke beoordeling: Geen
Ed & Inge waren net geweest in Indonesië en Frank & Nora hadden enkele maanden daarna het weeshuis van de "Ouden van dagen"  GRIA ASIH* in Lawang bezocht.
Toen we hoorden dat Chris & Belinda Tuhepary op vakantie gingen in Indonesië hebben we hun gevraagd of zij de Stichting's sociaal werk wilden voortzetten. Hierdoor wordt ook de continuiteit van de Stichting's sociaal werk behouden. Chris & Belinda Tuhepary hebben hun ervaringen samengevat in het onderstaande verhaal.
 
Tijdens onze laatste reis naar Indonesie januari 2016 heeft Stichting Adinda gevraagd aan mijn man Chris, of wij geld willen schenken aan Indische Nederlandse ouderen die achter zijn gebleven in Indonesië. Via de de kerk in Surabaya zijn wij in contact gekomen met deze mensen. 
Als eerste kwamen we bij een Mw. Laukon, een oude dame die vloeiend Nederlands sprak. Haar ontbijt bestaat uit een boterham met pindakaas en een kopje thee, dat is zij tenslotte nog steeds gewend vanuit haar Nederlands opvoeding.
Zij is al oud en teer zodat ik niet veel durfde te vragen aan haar omdat ik het dan te brutaal vond.
Het tweede adres brengt ons naar Oom Ronald-Frans Noya en zijn zus.
Oom Ron is argwanend en achterdochtig. Hij kijkt even de kat uit de boom maar ik voelde me wel direct op mijn gemak omdat hij erg veel aan mijn overleden vader deed denken.
Terwijl we op de bank zitten begint hij te ontdooien, hij vraagt aan mij wat wij komen doen, dus ik probeer hem uit te leggen dat wij hem een bijdrage willen geven namens Stichting Adinda, waarop hij met een gezonde dosis trots reageerd. Oom Ron is niet van plan om voor ontvangst of iets dergelijks te tekenen, dat heeft hij nu al zo vaak gedaan en het heeft nog nooit iets opgeleverd, hij voelt zich duidelijk door Nederland in de steek gelaten.
De moeder van oom Ronald- Frans Noya is Nederlands en z’n vader is van Molukse afkomst.
Het gezin heeft vijf kinderen waarvan de jongste nog een baby is.
Moeder mag van de Nederlandse regering naar Nederland en mag 1 kind meenemen. Als zij in Nederland is moet zij allerlei papieren regelen zodat de rest van het gezin één voor één ook naar Nederland mochten komen. Met als laatste haar echtgenoot (de vader van haar kinderen/de liefde van haar leven).
Vanwege de Nederlandse bureaucratie duurde dit proces voor haart te lang. Zij overlijd in deze periode door stress, heimwee en een gebroken hart.
Dus toen mocht de rest van het gezin niet naar Nederland.
Het jongste kind, inmiddels een kleuter van vier, woont bij tante Hanny,(de zus van moeder) in Nederland. 
Omdat vader het gezin bij elkaar wilde hebben, werd het kleine meisje teruggebracht naar Indonesië.
Het was een moeilijke tijd voor het verscheurde gezin.Doordat tante Hanny maandelijks een bijdrage levert lukt het om rond te komen. 
De kinderen groeien op en krijgen zelf allemaal een betaalde baan.
Maar tante Hanny is inmiddels ook overleden en de kinderen zijn de bejaarden van nu.
Omdat het Nederlanders zijn krijgen ze van de Indonesische regering geen pensioen en via onze regering krijgen ze geen pensioen omdat om Ron waarschijnlijk een papiertje verkeerd of niet op tijd heeft ingevuld……
Ik vond de situatie van Oom Ron heel vervelend en voelde mij best een beetje rot.
Terwijl hij dit alles aan mij vertelt, kijkt om Ron me aan en zegt: “wat lijk jij eigenlijk veel op mijn moeder!!”, waarop ik reageerde dat ik vond dat hij op mijn vader leek……
Uiteindelijk was om Ron wel blij met me en vond dat ik zeker terug moest komen!
Het derde voor ons laatste adres is bij Peter Thijssen. De man woont in een krot aan de kali, maar je kunt merken dat hij van goede komaf is.
Moeder wilde naar Nederland of terug naar Saparua, waar het gezin uiteindelijk vandaan komt.
Maar vader heeft gekozen om in Surabaya te blijven omdat hij daar een goede positie heeft.
Ondertussen is ook Peter een bejaarde man en hoort pensioen te krijgen. Helaas omdat hij van Nederlands komaf is, krijgt hij niets van Indonesia en ook niets van Nederland.
Belinda Tuhepary-Jansen
 
Opm: Hartelijk dank Belinda & Chris voor het bezoeken van deze ouderen en natuurlijk ook een DANK aan al onze trouwe donateurs 
 

Nieuwe reactie inzenden

Door gebruik van dit formulier accepteert u Mollom's privacybeleid.